Openlakes Triathlon

Op 21 september stond de 1/2 triathlon op het programma in België en wel de Openlakes. Samen met nog 2 atleten op de halve afstand en op zondag de kwart voor 1 atleet. Hieronder mijn ervaring. 

Drie weken geleden voelde ik een acute pijn in mijn linker kuit tijdens de Fit Forward hardlooptraining. Strompelend de training afgemaakt en ff rust genomen en zeker voor het lopen. Ik dacht dat trekt wel weg na een weekje rust. Een week voor de wedstrijd was de pijn nog steeds aanwezig. Toen sloeg de twijfel toe om te gaan starten. Niet geschoten is altijd mis werd mijn uitgangspunt. 

Fietsen ruim op tijd ingescheckt zonder lange wachtrij. Dus nog ff relaxen en daarna kijken hoe de Belgen starten.  Om 12.50 mogen wij vanaf het strand het water in lopen om met honderden atleten te gaan zwemmen. Een grote chaos en niet door te komen. Dan maar mee met de flow. Na 10 slagen gedaan te hebben voelde ik een stevige trap tegen mijn vinger en het deed erg pijn, maar ik kon hem nog bewegen. Gelukkig kon er gelijk gekoeld worden in het water van 20 graden. Iets naar buiten was er meer ruimte en kon ik mijn slag vinden tot het dringen werd om de boei heen en na de fuik weer iets naar buiten gezwommen om mijn baantje weer te vinden waar ik mijn slagen kon maken. Nog 2x herhaald en toen zag ik in de verte de finishboog met veel bewegende armen en publiek voor me. Was wel gaaf om te zien en ik had al zin om te gaan fietsen. Nog ff focus op het zwemmen houden. Onthaald door het publiek wandel ik door de lange wisselzone.

Op weg naar de fiets merk ik dat ik moet plassen. Mijn wetsuit moest ook nog uit dus die combinatie heb ik in de dixie gemaakt en merk dat het lastig is om met mijn pijnlijke vinger mijn wetsuit uit te trekken. Ik kijk eens goed naar mijn vinger en zie dat het 2x zo dik is en het kootje mogelijk uit de kom is getrapt. Ik trek hard aan mijn vinger en gelukkig trok ik hem terug in positie. Het buigen ging gemakkelijker maar ik voelde nog wel wat pijn. Op de fiets gaf dit gelukkig geen problemen. Wat onzeker stapte ik op de tijdritfiets omdat ik het erg spannend vond of het verzet op de tijdritfiets goed was voor dit heuvelachtig landschap, hoe het zou gaan met de kuit en of ik geen problemen zou krijgen met het remmen vanwege de vinger. Dat alles bedenkend in de wisselzone maar eenmaal op de fiets ging ik zoeken nar een cadans waarin ik lekker kon trappen zonder al te veel druk op de pedalen. Vooral genieten van de omgeving, het parcours en de wedstrijd. Het waren 2 rondes van 45 km met 550 hoogtemeters  en 2 verzorgingsposten. Het was een heuvelachtig parcours met 8 korte klimmetjes waarvan 3 klimmen met 8% en 9% maar voor een paar 100m. Dat was goed te doen. Dalen met 60km per uur op een tijdritfiets deed ik toch maar even met de handen bij de remmen in plaats van in de beugels. In het heen en weertje kom ik mijn maatje tegen op de fiets. Vol vertrouwen ging ik 2e ronde in. Het tempo liep wel iets terug, maar dat vond ik nu geen probleem. Nog ff een pitstop gemaakt en langzaam ging ik me voorbereiden op het lopen. Zie ik daar langs de kant mijn atleet staan die zondags zijn eerste 1/4 triathlon gaat ervaren. Hoe leuk is dat.

Wandelend door de wisselzone (wat ik normaal hardlopend doe) bereid ik me voor op de halve marathon. 

Al dribbelend ga ik op zoek naar een landing en afzet met zo min mogelijk belasting op mijn kuit. Ik merkte dat op de midvoet landen en afzetten met zo min mogelijk afwikkelen in kleine pasjes best redelijk ging. Wat erg lastig is voor een frontrunner. Al zoekend naar mijn ideale pas met zo min mogelijke impact op de kuit bleef mijn hartslag hoog. Het glooiend parcours (super mooi langs het water) zorgde er ook niet voor dat het daalde. Bij de verzorgingspost na 2,5 km ff gewandeld langs het water, ISO, cola, gels, bananen en nog meer ISO en water. Het was meer een verzorgingsstraat. Dit heeft wel geholpen om mijn hartslag te laten zakken en met dezelfde tred mijn wedstrijd te hervatten. De 2e ronde liep het lekkerder. Bij het ingaan van de 3e ronde met opzwepende muziek en gedragen door het juichende publiek met daarin mijn atleet die al gefinisht was en die zondag nog gaat starten gaf me vleugels en ik besefte me dat ik zo de finish wel ging halen. Nu kon ik nog meer genieten van de laatste ronde. De laatste kilometer kreeg ik die greins niet meer van mijn gezicht en wat was ik blij om de finish te halen en met zo'n geweldige sfeer een warm onthaal en een memorabele ervaring. 

Een dikke duim voor de organisatie, vrijwilligers, sponsors en supporters. Echt een geweldige wedstrijd.